Latin Vulgate (Clementine)
< previous   2nd Book Of Machabees   next >
< previous   Chapter 7   next >
01 02 03 04 05 06 07 08 09 10 11 12 13 14 15          

The glorious martyrdom of the seven brethren and their mother.

[1] Contigit autem et septem fratres una cum matre sua apprehensos compelli a rege edere contra fas carnes porcinas, flagris, et taureis cruciatos. [2] Unus autem ex illis, qui erat primus, sic ait : Quid quaeris, et quid vis discere a nobis? parati sumus mori, magis quam patrias Dei leges praevaricari. [3] Iratus itaque rex, jussit sartagines et ollas aeneas succendi : quibus statim succensis, [4] jussit ei qui prior fuerat locutus amputari linguam, et cute capitis abstracta, summas quoque manus et pedes ei praescindi, ceteris ejus fratribus et matre inspicientibus. [5] Et cum jam per omnia inutilis factus esset, jussit ignem admoveri, et adhuc spirantem torreri in sartagine : in qua cum diu cruciaretur, ceteri una cum matre invicem se hortabantur mori fortiter,

[6] dicentes : Dominus Deus aspiciet veritatem, et consolabitur in nobis, quemadmodum in protestatione cantici declaravit Moyses : Et in servis suis consolabitur. [7] Mortuo itaque illo primo hoc modo, sequentem deducebant ad illudendum : et, cute capitis ejus cum capillis abstracta, interrogabant si manducaret, priusquam toto corpore per membra singula puniretur. [8] At ille respondens patria voce, dixit : Non faciam. Propter quod et iste, sequenti loco, primi tormenta suscepit : [9] et in ultimo spiritu constitutus, sic ait : Tu quidem scelestissime in praesenti vita nos perdis : sed Rex mundi defunctos nos pro suis legibus in aeternae vitae resurrectione suscitabit. [10] Post hunc tertius illuditur, et linguam postulatus cito protulit, et manus constanter extendit :

[11] et cum fiducia ait : E caelo ista possideo, sed propter Dei leges nunc haec ipsa despicio, quoniam ab ipso me ea recepturum spero : [12] ita ut rex, et qui cum ipso erant, mirarentur adolescentis animum, quod tamquam nihilum duceret cruciatus. [13] Et hoc ita defuncto, quartum vexabant similiter torquentes. [14] Et cum jam esset ad mortem, sic ait : Potius est ab hominibus morti datos spem exspectare a Deo, iterum ab ipso resuscitandos : tibi enim resurrectio ad vitam non erit. [15] Et cum admovissent quintum, vexabant eum. At ille, respiciens in eum,

[16] dixit : Potestatem inter homines habens, cum sis corruptibilis, facis quod vis : noli autem putare genus nostrum a Deo esse derelictum : [17] tu autem patienter sustine, et videbis magnam potestatem ipsius, qualiter te et semen tuum torquebit. [18] Post hunc ducebant sextum, et is, mori incipiens, sic ait : Noli frustra errare : nos enim propter nosmetipsos haec patimur, peccantes in Deum nostrum, et digna admiratione facta sunt in nobis : [19] tu autem ne existimes tibi impune futurum, quod contra Deum pugnare tentaveris. [20] Supra modum autem mater mirabilis, et bonorum memoria digna, quae pereuntes septem filios sub unius diei tempore conspiciens, bono animo ferebat propter spem quam in Deum habebat :

[21] singulos illorum hortabatur voce patria fortiter, repleta sapientia : et, femineae cogitationi masculinum animum inserens, [22] dixit ad eos : Nescio qualiter in utero meo apparuistis : neque enim ego spiritum et animam donavi vobis et vitam, et singulorum membra non ego ipsa compegi, [23] sed enim mundi Creator, qui formavit hominis nativitatem, quique omnium invenit originem, et spiritum vobis iterum cum misericordia reddet et vitam, sicut nunc vosmetipsos despicitis propter leges ejus. [24] Antiochus autem, contemni se arbitratus, simul et exprobrantis voce despecta, cum adhuc adolescentior superesset, non solum verbis hortabatur, sed et cum juramento affirmabat se divitem et beatum facturum, et translatum a patriis legibus amicum habiturum, et res necessarias ei praebiturum. [25] Sed ad haec cum adolescens nequaquam inclinaretur, vocavit rex matrem, et suadebat ei ut adolescenti fieret in salutem.

[26] Cum autem multis eam verbis esset hortatus, promisit suasurum se filio suo. [27] Itaque inclinata ad illum, irridens crudelem tyrannum, ait patria voce : Fili mi, miserere mei, quae te in utero novem mensibus portavi, et lac triennio dedi et alui, et in aetatem istam perduxi. [28] Peto, nate, ut aspicias ad caelum et terram, et ad omnia quae in eis sunt : et intelligas, quia ex nihilo fecit illa Deus, et hominum genus : [29] ita fiet, ut non timeas carnificem istum, sed dignus fratribus tuis effectus particeps, suscipe mortem, ut in illa miseratione cum fratribus tuis te recipiam. [30] Cum haec illa adhuc diceret, ait adolescens : Quem sustinetis? non obedio praecepto regis, sed praecepto legis, quae data est nobis per Moysen.

[31] Tu vero, qui inventor omnis malitiae factus es in Hebraeos, non effugies manum Dei. [32] Nos enim pro peccatis nostris haec patimur. [33] Et si nobis propter increpationem et correptionem Dominus Deus noster modicum iratus est : sed iterum reconciliabitur servis suis. [34] Tu autem, o sceleste, et omnium hominum flagitiosissime, noli frustra extolli vanis spebus in servos ejus inflammatus : [35] nondum enim omnipotentis Dei, et omnia inspicientis, judicium effugisti.

[36] Nam fratres mei, modico nunc dolore sustentato, sub testamento aeternae vitae effecti sunt : tu vero judicio Dei justas superbiae tuae poenas exsolves. [37] Ego autem, sicut fratres mei, animam et corpus meum trado pro patriis legibus : invocans Deum maturius genti nostrae propitium fieri, teque cum tormentis et verberibus confiteri quod ipse est Deus solus. [38] In me vero et in fratribus meis desinet Omnipotentis ira, quae super omne genus nostrum juste superducta est. [39] Tunc rex, accensus ira in hunc, super omnes crudelius desaevit, indigne ferens se derisum. [40] Et hic itaque mundus obiit, per omnia in Domino confidens.

[41] Novissime autem post filios et mater consumpta est. [42] Igitur de sacrificiis et de nimiis crudelitatibus satis dictum est.

< previous   2nd Book Of Machabees   next >
< previous   Chapter 7   next >