The parables of the lost sheep and of the prodigal son.

[1] Erant autem appropinquantes ei publicani, et peccatores ut audirent illum. [2] Et murmurabant pharisaei, et scribae, dicentes: Quia hic peccatores recipit, et manducat cum illis. [3] Et ait ad illos parabolam istam dicens: [4] Quis ex vobis homo, qui habet centum oves, et si perdiderit unam ex illis, nonne dimittit nonaginta novem in deserto, et vadit ad illam quae perierat, donec inveniat eam? [5] Et cum invenerit eam, imponit in humeros suos gaudens:

[6] et veniens domum convocat amicos et vicinos, dicens illis: Congratulamini mihi, quia inveni ovem meam, quae perierat. [7] Dico vobis quod ita gaudium erit in caelo super uno peccatore poenitentiam agente, quam super nonaginta novem justis, qui non indigent poenitentia. [8] Aut quae mulier habens drachmas decem, si perdiderit drachmam unam, nonne accendit lucernam, et everrit domum, et quaerit diligenter, donec inveniat? [9] Et cum invenerit convocat amicas et vicinas, dicens: Congratulamini mihi, quia inveni drachmam quam perdideram. [10] Ita, dico vobis, gaudium erit coram angelis Dei super uno peccatore poenitentiam agente.

[11] Ait autem: Homo quidam habuit duos filios: [12] et dixit adolescentior ex illis patri: Pater, da mihi portionem substantiae, quae me contingit. Et divisit illis substantiam. [13] Et non post multos dies, congregatis omnibus, adolescentior filius peregre profectus est in regionem longinquam, et ibi dissipavit substantiam suam vivendo luxuriose. [14] Et postquam omnia consummasset, facta est fames valida in regione illa, et ipse coepit egere. [15] Et abiit, et adhaesit uni civium regionis illius: et misit illum in villam suam ut pasceret porcos.

[16] Et cupiebat implere ventrem suum de siliquis, quas porci manducabant: et nemo illi dabat. [17] In se autem reversus, dixit: Quanti mercenarii in domo patris mei abundant panibus, ego autem hic fame pereo! [18] surgam, et ibo ad patrem meum, et dicam ei: Pater, peccavi in caelum, et coram te: [19] jam non sum dignus vocari filius tuus: fac me sicut unum de mercenariis tuis. [20] Et surgens venit ad patrem suum. Cum autem adhuc longe esset, vidit illum pater ipsius, et misericordia motus est, et accurrens cecidit super collum ejus, et osculatus est eum.

[21] Dixitque ei filius: Pater, peccavi in caelum, et coram te: jam non sum dignus vocari filius tuus. [22] Dixit autem pater ad servos suos: Cito proferte stolam primam, et induite illum, et date annulum in manum ejus, et calceamenta in pedes ejus: [23] et adducite vitulum saginatum, et occidite, et manducemus, et epulemur: [24] quia hic filius meus mortuus erat, et revixit: perierat, et inventus est. Et coeperunt epulari. [25] Erat autem filius ejus senior in agro: et cum veniret, et appropinquaret domui, audivit symphoniam et chorum:

[26] et vocavit unum de servis, et interrogavit quid haec essent. [27] Isque dixit illi: Frater tuus venit, et occidit pater tuus vitulum saginatum, quia salvum illum recepit. [28] Indignatus est autem, et nolebat introire. Pater ergo illius egressus, coepit rogare illum. [29] At ille respondens, dixit patri suo: Ecce tot annis servio tibi, et numquam mandatum tuum praeterivi: et numquam dedisti mihi haedum ut cum amicis meis epularer. [30] Sed postquam filius tuus hic, qui devoravit substantiam suam cum meretricibus, venit, occidisti illi vitulum saginatum.

[31] At ipse dixit illi: Fili, tu semper mecum es, et omnia mea tua sunt: [32] epulari autem, et gaudere oportebat, quia frater tuus hic mortuus erat, et revixit; perierat, et inventus est.